İnsan yaş aldıkça geçmişe daha çok dönüp bakıyor. Eskiden sıradan sandığı günlerin, aslında hayatının en kıymetli hazineleri olduğunu sonradan anlıyor. Bir zamanlar geçmek bilmeyen yaz akşamlarını, kapı önlerinde yapılan sohbetleri, çocuk kahkahalarını, bir fincan çayın etrafında birleşen dostlukları özlüyor.
Ne garip bir yolculuk bu hayat! Dün olsun diye dua ettiğimiz günler, bugün geri gelsin diye iç geçirdiğimiz hatıralara dönüşüyor.
Bazen eski bir fotoğrafa dalıp gidiyorum. Fotoğraftaki insanlara bakıyorum; kimisi artık aramızda değil, kimisi hayatın başka kıyılarına savrulmuş, kimisi de yılların değiştirdiği bir yabancıya dönüşmüş. O fotoğrafta herkes gülümsüyor ama kimse bilmiyor ki bir gün o gülümsemeler bile insanın yüreğini sızlatacak.
Özlediğim yalnızca geçmiş değil aslında. Henüz hayal kırıklıklarını tanımamış kalbimi, insanlara kolayca güvenebildiğim zamanları, küçücük şeylerle mutlu olduğum o eski kendimi özlüyorum.
Bir zamanlar bir telefonun çalması mutluluk sebebiydi. Bir dostun kapıyı habersiz çalması bayram gibiydi. Şimdi herkes birbirine bir mesaj kadar yakın, ama bazen bir ömür kadar uzak.
Zaman bizden çok şey aldı. Saçlarımızdan renkleri, yüzümüzden gençliği, hayatımızdan bazı insanları… Fakat en çok da hiçbir şeyin sonsuza kadar sürmeyeceğini öğretti.
Keşke bazı anların üzerine bir işaret koyabilseydik. Şu akşam hiç bitmesin, şu sohbet hiç susmasın, şu insanlar hiç eksilmesin diyebilseydik. Ama hayatın böyle bir merhameti yok. Yaşarken kıymetini bilmediğimiz ne varsa, kaybettikten sonra kalbimizin en özel yerine yerleşiyor.
Artık biliyorum ki geçmiş, geride bıraktığımız bir zaman dilimi değil; içimizde taşıdığımız görünmez bir memlekettir. Ne kadar uzaklaşsak da yolumuz dönüp dolaşıp oraya çıkar.
Ve insan bir gün anlıyor: En çok özlediği şey, geçmişte yaşadığı hayat değil, o hayatın içinde henüz kaybetmediği kendisidir.
Belki de bu yüzden eski şarkılar başka dokunur yüreğimize, eski sokaklar başka kokar, eski dostların adı başka titreştirir sesimizi.
Bugün geriye dönüp baktığımda tek bir dileğim var:
Keşke geçmişteki insanlara bir kez daha sarılabilseydim. Keşke bazı vedaların son veda olduğunu bilseydim. Keşke bazı günlerin sıradan değil, bir daha yaşanmayacak kadar özel olduğunu anlayabilseydim.
Ama biliyorum, zaman geriye akmaz.
İnsana düşen, geçmişin güzelliklerini kalbinde incitmeden taşımak ve bugünün kıymetini yarının özlemine bırakmamaktır.
Çünkü hayatın en büyük hüznü yaşlanmak değil; bir zamanlar içinde yaşadığımız güzel günlerin artık yalnızca hatıralarımızda nefes almasıdır.
Ve bazen insanın bütün bir ömrü, tek bir cümleye sığar:
Ben geçmişi değil, geçmişte kalan ve bir daha asla olamayacağım o insanı özlüyorum…
ATANUR ÖZGÜR…
